ج غسل نمىخواهد و لكن وضو بايد بگيرد به جهت نماز و هر چه مشروط به طهارت است . دوم : « تعمّد تكفير » است على الأحوط ، يعنى گذاشتن يكى از دو دستها ، بر ديگرى به نحوى كه عامّه مىكنند « 1 » ، خواه در زير ناف يا در بالاتر از آن ، در حال اختيار نه در حال تقيّه « 2 » . سوّم : « التفات كردن » به تمام بدن به طرف پشت سر يا به جانب يمين يا يسار ، بلكه به سوى ما بين يمين و يسار نيز اگر به نحوى باشد كه بيرون رود به سبب آن از استقبال ؛ پس جميعِ اقسام مذكوره ، مبطل نماز [ ند ] در حال اشتغال به ذكر بلكه در مطلق احوال نماز « 3 » ؛ و الَّا در غيرِ التفات به جميع بدن به طرف پشت سر ، اشكال است ؛ و در التفات به روىِ تنها به طرف پشت سر ، مطلقا اشكال است ، اگر چه احوط بطلان « 4 » است . س هر گاه كسى سهواً التفات كند از قبله به قدرى كه خارج نشود به آن از مشرق يا مغرب ، نمازش صحيح است يا نه ؟

--> « 1 » يا محرز شود استقرار عمل مجوس بر آن كه اصل در اين اختراع هستند ، بلكه بدعت عامّه مأخوذ از آنها است يا محقّق شود صدق تكفير . « 2 » كه در اين [ صورت ] جائز يا واجب است نماز با تكفير يا ترك نماز در محضر ايشان ، و اگر مخالفت كرد ، پس نفسِ ايجاب تقيّه ، مبطل نماز يا ترك آن نيست ، بلكه اگر عنوان محرّم مثل القاى در تهلكه منطبق بشود بر نماز در حال تقيّه ، ممكن است مبطل نماز واقعى باشد ؛ و همچنين نماز زير سقفِ مظنون الانهدام به عصيان امر به حفظ نفس ، پس احوط اعادهء چنين نمازى است . و آن چه در تقيّه تا اين جا ذكر شد ، جارى در وضع شمال بر يمين است به حسب عموم متقدّم . « 3 » بنا بر اظهر پس آن چه در متن است كه و الَّا الخ لازم نيست . « 4 » اگر مستلزم انحراف بدن از قبله باشد بطلان قوىّ است و الَّا احتياط است و احوط عموم به حال سهو است در اين دو صورت .